Şehzadeler Sehri
@Fuzli45
Filistin bir sınav kağıdı
Her mü’min kulun önünde
ACZ
yağmuru ıslatan bir hüzün düşer yüzüme
ama aşka gücenmem, kırgınlık kalbe yüktür
bensiz olsun rüyalar deyip baktım dünyaya
son ağrım olsun sana ertelenmiş bu veda.
Serap Kadıoğlu
ömür sofrasında aç kalkmak vacip
ayrılık ansızın gelir aşklar selalı
düşürmedim cebimden sımsıkı tuttum onu
sever çünkü ölüm sehl-i mümteni hayatı
Serap Kadıoğlu
İnsan özünü yüksek değerlerde, yüksek ahlâkta, yüksek sanatta, akılda, kalpte, ruhta ve var olmanın anlamında değil; hazlarda, arzularda, sınırsız tüketim döngülerinde, birkaç dakikalık şöhret anlarında, beğeni toplama çılgınlığında ve sanal dünyanın sunduğu sonsuz tatminsizlik hållerinde arıyor. Bu da insanın en büyük yanılgısı oluyor aslında. Insan bu yanılgının pençesindeyken öz gibi "mistik, esrarengiz, buğulu" şeyleri istemiyor hayatında. Çünkü temelde kendimizle yüzleşmekten korkuyoruz. İnsan tanımadığı, bilmediği şeylerden çekinir, kendinden bile. Kendimizden çekiniyoruz çünkü kim olduğumuzu, nereye gittiğimizi, ne yapmak istediğimizi, yani özümüzü bilmiyoruz. Özü bilmek ve bulmak için kendimize bakmamız gerekir, kendimize bakmanın ise bir sorumluluğu, zahmeti vardır. Bu sorumluluğa ve zahmete katlanmak yerine parlak ekranları kaydırmayı ve kendimizi o sahte dünyalarda avutmayı tercih ediyoruz.
Öze yönelmek, kendini keşfetmek, kendi özünü bulmak son dönemde tüm dünyanın merak saldığı uğraşların başında geliyor. Çünkü insan doğal olandan, fitrattan, özünden uzaklaştı ve her şeye yabancılaştı. Bir şeylerin ters gittiğini seziyoruz, bütün ve huzurlu hissedemiyoruz, mutlu olmak için her kapıyı çalıyoruz ama yine de umduğumuzu bulamıyoruz, demek ki bir şeyleri fazlasıyla yanlış yapıyoruz ve bu yanlış aslında en temelden başlıyor; yani özümüzden, özümüzü bilmememizden.
Günlerdir görmedim gayretim sensin
Bilir de söylemez kader gibisin.
Senin semtinde on dört bin adım
Cihanda canım çınlıyor sesin.
İbrahim Tenekeci
Her yerden uzak olan, ey
Bir şey seçerken seyretmek seni
Kararsız kalışın, bana bakışın
Yüzünle beraber sevincin sesi.
İbrahim Tenekeci