Dokunsalar yıkılacak kadar bitkinim,
Ama ayakta durmak zorunda olan taştan heykel gibiyim.
İnsanı ne zaman büyütür,
Ne de insan.
İnsanı yaptığı hatalar ve tercihleri büyütür.
Affedilmek küçültür.
Hatamı biliyor ve kabul ediyorum.
Ama Orhan Baba gibi:
Hatasız kul olmaz hatamla sev beni.
Diyemiyorum...
//Fevzi BOZKURT//