Birine iyilik yaptıktan sonra kendini üstün hissetmenin verdiği bu doygunluk olmasa kimsenin kimseyi iyilik yapacağı yoktu aslında.
Merhametin özü kötücüldü, bu yüzden maraz doğuyordu.
İyilikle kötülüğün nerede başlayıp bittiği konusunda kafası hep karışıktı.
Çocukken her iyiliğin içinde bir nebze de olsa kötülük olduğuna inanıyordu, bu yüzden tam bir saygı duyamıyordu iyiliğe.