Umutsuzdum artık. Yorgundum. En kötüsü de, yaşadıklarıma ve yaşayacaklarıma tutsaktım. O pislik aklıma geldikçe hiddetleniyordum.İçimdeki nefreti her geçen gün büyüterek yaşıyordum.Buna ne kadar yaşamak denirse tabii.
Keşke ölseydim! Bunları yaşayacağıma keşke ölseydim! Bunu da çok düşündüm aslında. Belki de intihar bir çözüm olabilirdi. Ama inançlarım, her seferinde engel oluyordu bana.