Kavurucu bir sıcak, gece gündüz demeden vadinin çukuruna
çöker ve binlerce dudakla emercesine insanı kuruturken,
uzaktan karın eridiğini hissedip de çözülen karların belki de
deli rüzgarla anında savrulup dağıldığını düşününce insan
boşa giden serinliğe acıyordu.
........bir zamanlar kanatlarını açıp havada süzülürkenki özgürlüğünü
hayal ederek karanlık bir kafeste oturan, tüyleri tarazlanmış
iri ve boz bir kuş gibi öylece duruyordu......