Yabancı bir yerde, yabancı bir şehrin sokaklarında, hiç kimseyi tanımadığın ve birileri tarafından tanınmanın söz konusu olmadığı bir ülkede tek başına olmak insana garip bir keyif veriyordu.
Bu yıl hayatımda tüm olup bitenlerden sonra, dünyanın ikiye ayrılması, gökyüzünün yerle bir olması veya en azından ozon deliğinin genişlemesi gerekiyordu. Hiç böyle bir şey olmadi.
Çocukluğumuzda sevildiğimiz kadar asla sevilmeyeceğiz.
Bu nedenle de çocukluk zalim bir dönemdir. Zalimliği gelecekte gizlidir. Bir süre sonra bu sevgi nereye kayboluyor?