Başkalarına merhamet etmek,ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendinizi bu kadar büyük, ne de başkanlarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur...
Halbuki olanla kanaat etseler,hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu boyle olmaz.Herkes tabii olanı kabul eder,ortada ne hayal sükûtu, ne inkisar kalır...Bu halimizle hepimiz acımaya layıkız; ama kendi kendimize acımalıyız.
Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatlığıyla öteye geçiveriyoruz?