Mesela biri çocukluğunda keyifli bir keşif ortamındayken,dışarıdaki tanıklık, "Kikirdeyip durma,öyle bağırma,anladın değil mi?Niye geç kaldın, çok gezen tavuk ayağında bokuyla gelir unutma" demişse...Büyüdüğünde ne zaman mutlu olsa içinde bir korku,kaygı belirir;farkında değildir ama kendisine aşağılayıcı bir laf geleceğini bekler,mutluluğunda bile tereddüde düşer.Sadece engellenmiyorsun,utandırılıyorsun da.Hemde iliklerine kadar...Ah öyle bir hal ki bu,çocukluktaki utandırılma insanın bütün hücrelerine işler.İnsanın özüne kadar gider.Işte o zaman mutluluktan korkar hâle gelirsin;hayatında iyi birşey olduğu zaman bilirsin ki birşeyler ters gidecek.Başına birşey geldiğinde de, "Çok şükür zaten mutlu değilim",deyip kendini güvende hissedersin.