Eski zamanlarda insan doğaya muhtaçtı. Doğa, insanı saklayıp korudu, besleyip büyüttü, sahip olduğu nimetleri insanla paylaştı. İnsan doğaya aşık oldu. Yüzyıllarca, bin yıllarca sürdü bu aşk. Ta ki insan paraya aşık olana kadar... İnsan doğaya ihanet etti, ihanetinin sürdürüyor.
Renkleri seviyordum ben, en çokta kırmızıyı. Mevsimleri seviyordum; mevsimlerden baharı, baharlardan ilkbaharı. Umut etmeyi, hep gülmeyi, hayal etmeyi seviyordum. Bir sokak çocuğu olarak görünürde hiçbir şeye sahip değilim belki, fakat ben hayalini kurabileceğim her şeyin sahibiydim. Çünkü gözle değil gönüldeydi meselem benim.