Gelgelelim, bu da başarılamamıştır. Aradığı o kalıcı memnuniyete kavuşamamıştır insan. Aksine, talepleri sürekli değişip arttığı için aradığı memnuniyet hali bir türlü ortaya çıkamamıştır. İnsan zaman zaman buna yollar bulsa da her yeni yolun sonunda onu bekleyen şey yeni talepler olmuş; iç dünyasına bitmeyen arzular, hevesler ve hayal kırıklıkları doluşmuştur. Sonunda biriktirdiği sermaye, hep öfke ve üzüntüyle çarpan bir kalp ve hiç bitmeyen bir sayıklamaya benzer kaygılardır.
Bilmemek belki de en büyük mutluluktur…
Bilmek, öğrenmek, bilmediğini bilmek, bildiğini unutmak, unutacağını bilmek….
Bir insanın bunları yaşaması kalbimi kırdı…