Küçük kız, sonradan yaşamına türlü renklerle, olaylarla yeniden yeniden katılacak, yeni yorumlar kazanacak bu anları kavramaya çabalıyordu yalnızca. Sonradan adlarını bulabildiği bu duyguları, o gün sözsüz yaşıyordu.
“ yalnızlığıma katılabilirsin,” dedi oğlan, “ yalnız soru sormayacaksın. Bir daha da geri dönmeyeceksin güvenli barınağına. O barınak, yıkıldı yıkılacak. Burada kalırsan, başka bir çağda yaşayabilirsin bir süre, azar azar ölerek uzatabilirsin yaşamını. “
“ Orada, iskelede, yüzümü güneşe kaldırıp öyle oturdum. İyi geldi. Savsakladıklarım, ertelediklerim, eksik bıraktıklarım yüzeye vurdu; hepsini bir an önce tamamlamaya karar verdim. Kalktım, seni aradım.”