Hugo’nun da dediği gibi, düşünmeyi, kafa yormayı günlüğümde yaptığım doğru, kendisi yalnızca bir olay olduğunda ona verebileceğim acının farkında. İyi ama, ben de onun güncesiyim. Yüksek sesle düşünmeyi, bir tek benimle ya da benim aracılığımla becerebiliyor.
Potansiyel durumunda uzun süre kalmaktan daha acı şey yoktur. Hiçbir şey, eylemin sürekli ertelenmesinin nasıl bir kasvete neden olabileceğini, Pasquali’nin, sanki Momsen’in vasiyetinden aynen aktarıyormuş gibi yaparak, alimin kendi varoluşunun gizemli toplamını kayda geçirdiği melancholia philologicasından daha iyi ifade edemez.