Mehmet akbay
@Gamzemert
2 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Zaman, insanin karşısına karşı konulmaz bir zorba olarak çıkar. Mekâna bir ölçüde hükmedebilir, en azından direnebilir insan. Duvarlar yükseltir, katlar çıkar, odalar açar, şehirler kurar, yollar yapar, tüneller kazar, köprüler çatar. Ama zaman karşısında büsbütün çaresizdir. Ne hızlandırabilir zamanı ne yavaşlatabilir. Zaman, belini büker insan evladının. Saçlarını ağartır, sevdiklerini elinden alır. Sinsice eskitir. Sessizce eksiltir. Yenilgiye uğratır. Elinde, ölüm hançeriyle bekler. Her dokunusunda ayrılık yaralar açar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Önce is bitsin, çocuk büyüsün, şimdi olmaz, yarin... kelimeleri arasinda ertelenen hayatlar geçti Aysenur'un gözünün önünden. "Şimdi"nin içinden kaçip, gelecekte kaybolunan hayatlar. Annesinin, babasinin hayatlarini düşündü. Kendisinin ertelediği hayati.... Şimdinin içine akarken biliyordu:
Her seye her an başlanabilirdi. Yapilmasi gereken tek şey, etraftaki yasami duymaktı, koklamaktı, dokunmaktı, görmekti, tatmaktı.
Ne kadar yanılmışım, bütün dünya ne kadar yanılmış, diye düsündü. Kimsenin kurtulmasi gereken bir parçasi, değiştirmesi gereken bir huyu yoktu; her şey kendi içinde mükemmel döngüsündeydi. Bunu iliklerine kadar hissediyordu. Sadece seçimler vardi; kim oldugun ise farklı parçaların karşına çıktığında anbean hangisini seçtiğinle ilgiliydi. Ve kim olduğun değişkendi.