Mehmet akbay
@Gamzemert
2 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Kadınlar kavga etmezdi ama bütün kavgalar kadinlar içindi, medeniyeti kadınlar kurmamıştı ama medeniyet kadınlar için kurulmuştu. Kısacası zaten mankafa olan erkek tâifesi, cins-i latifi görür görmez daha da bir delirdiği için, onu elde etmek gayesiyle gece gündüz demeden didinip yırtınarak icatlar yapmış, ayağına üşenmeyip keşif seyahatlerine çıkmış, sırf onları tavlamak için kendini paralayıp cilt cilt kitaplar yazmıştı. Hanım kısmı erkeği, zavallının kalbine aşk okunu sokup gebe bırakır, sonra da ona dokuz doğurturdu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir insanın yaptığı hatayı her insan yapabilir. Başkaları yapınca kınadığımız ayıpların gizli öznesiyiz her birimiz. Bir insanın düştüğü yerde, her insanın ayakları kayabilir. Bir başkası düşünce, ben de düşebilir olduğumu öğrenirim. Jung ne güzel söyler: "Dışarıya bakan riya görür; içine bakan gerçeği görür." O rüyada ben hiç hata etmiyorum hep başkaları ediyordur. Gerçekte ise ben baskalarinin yaptığı her hatayı yapabilir hâldeyim.
Zaman, insanin karşısına karşı konulmaz bir zorba olarak çıkar. Mekâna bir ölçüde hükmedebilir, en azından direnebilir insan. Duvarlar yükseltir, katlar çıkar, odalar açar, şehirler kurar, yollar yapar, tüneller kazar, köprüler çatar. Ama zaman karşısında büsbütün çaresizdir. Ne hızlandırabilir zamanı ne yavaşlatabilir. Zaman, belini büker insan evladının. Saçlarını ağartır, sevdiklerini elinden alır. Sinsice eskitir. Sessizce eksiltir. Yenilgiye uğratır. Elinde, ölüm hançeriyle bekler. Her dokunusunda ayrılık yaralar açar.
Önce is bitsin, çocuk büyüsün, şimdi olmaz, yarin... kelimeleri arasinda ertelenen hayatlar geçti Aysenur'un gözünün önünden. "Şimdi"nin içinden kaçip, gelecekte kaybolunan hayatlar. Annesinin, babasinin hayatlarini düşündü. Kendisinin ertelediği hayati.... Şimdinin içine akarken biliyordu:
Her seye her an başlanabilirdi. Yapilmasi gereken tek şey, etraftaki yasami duymaktı, koklamaktı, dokunmaktı, görmekti, tatmaktı.
Ne kadar yanılmışım, bütün dünya ne kadar yanılmış, diye düsündü. Kimsenin kurtulmasi gereken bir parçasi, değiştirmesi gereken bir huyu yoktu; her şey kendi içinde mükemmel döngüsündeydi. Bunu iliklerine kadar hissediyordu. Sadece seçimler vardi; kim oldugun ise farklı parçaların karşına çıktığında anbean hangisini seçtiğinle ilgiliydi. Ve kim olduğun değişkendi.