İçimizdeki şeytanı okurken düşüncelerimden bahsedeceğim. Ömer’in Macideyi ilk gördüğünde o kuvvetli ama bana göre asla aşk olmayan hisler . Ömer karakterinin ilişki içerisine girdiğinde bir kadına olan teslimiyetinin canını sıkmaya başlamasından başlıyorum ; kitabın sonlarında söylediği sözlerin “ Ne kadar seversem seveyim bir kişiye bağlı kalmak garip geliyordu sokakta gördüğüm kadınlara dikkatli bakmaktan kendimi alamıyordum “olması . Macideye olan muhtaçlığı bir yandan da onun tesiri altına girmenin kendını kısıtlama düşüncesi ve Ömer her zaman bu dünyanın sistemine girmek istemediğinden bahsediyordu bu yüzden karşısındakini yargılıyordu herkesın yaptığı şeyleri yapmak saçma geliyordu ama kendisi hiçbir şey yapmıyordu .Ve sadece düşünmeye mecbur olduğu zamanlar düşünüyordu sorumluluklardan kaçması ilişkinin ağır gelmesi rahatsız olduğu arkadaşlıklardan ortamlardan bile çıkacak gücü olmaması .İçindeki kirli dünyayı macideye göstermemek için onu suçluyordu .Kitap aslında kendini yetiştirememiş
anlayamamış bu zamana kadar ordan oraya rastgele savrulmuş bir adamın ilişkide nasıl olduğundan ve macideye olan gelgitlerinden bahsediyor
