Gerçek saf, temiz, çıkarsız duygularla seven insan affetmez.. Sizi sizden vazgeçmeye sebep olanlar sizi haketmez. Sizi onsuz bırakan gecelere, onsuz doğan güneşe, sizi onu görmemeye hasret bırakan gözlere, sizi onsuz bırakan ona, ruhunuzun ölümüne sebep olana, hiçbir zaman gelmeyeceği düşüncesine, umutsuzluğa hapsedene, yazdığınız her kelimede cehennem ateşlerinde yanmanıza sebep olanı nasıl olurda affederim dersiniz. Öyle bir acının merkezinde bırakılırsınız ki gelsede, gelmese de hiçbir zaman geçmeyecek acı nasıl olurda unutulur? Yokluğunda kitaplara sarılırsınız onun dışında kimseyle siz siz olmazsınız. Her mısrada onu bulursunuz kimseye anlatamazsınız. Kendinize anlatmaktan içiniz geçer. Olmaz böyle olmaz anlatırsınız onu içinizden; başkalarına hiç tanımadığınız amcaya, teyzeye, çocuklara, yollara, yağmurlara, taşa, gökyüzüne her şeye, herkese anlatırsınız bir ona anlatamazsınız. Kaç mevsim geçer, kaç şiir söz yazar yakarsınız yokluğundan. Aynı yerdesinizdir bıraktığı yerde bir adım öteye gidemezsiniz keşke gitse insan ozaman affeder belki. İşte bu sebeplerden aşkınızın büyüklüğünden affedemezsiniz....