Gamze Yaşlı
@Gavvze
26/27
Kendimizi güçlü, tahammüllü, anlayışlı, affedici insanlar olarak görürüz. Ebeveynlerimizin kusurlarını önemsiz kılmak için kendimize her şeyi yakıştırırız.
Ne yazık ki kendimizle ilgili bu umut dolu fikirlerin altında bir hüzün, öfke ve korku havuzu vardır. Bunlar kendisiyle ilgilenebilecek sevgi dolu, güçlü bir yetişkinin bulunduğuna güvenemeyen bir çocuğun hisleridir. Hepimiz kabul edilmeyi, takdir edilmeyi ve sevgi görmeyi isteriz ve bize bunları vadeden biriyle karşılaşınca ona kapılırız. Ancak gaslighting'e karşı savunmasız olanlar için bu kapılmaktan daha fazlasıdır.
Reklam
Kulağa doğru gelmeyen algıları kabul etmeleri istenmesinin yanı sıra, onlara sık sık bağırılır, suistimal edilirler ve başka sekillerde kullanılırlar. Bu, bir zamanlar güçlü ve bağımsız olan kadınlae için bile mümkündür çünkü bu aşamada mağdur pes etmiştir.
Gecmisin; gecmis yasamlar mi oldugu, yoksa kendi ailemizin gecmisi mi oldugu buradaki temel konu degildir. Iliskilerimiz araciligiyla kendimizi ve digerlerini sevmeyi ogrenmek zorundayiz. Bu, bu kadar basittir.
Sandy mutluluktan ağlamaya başlıyor. "Yadsınmış" yanlarının yeniden bir araya gelmesini deneyimliyor. Çoğumuz çocukken etrafımızdaki yetişkinlerin kabul etmediği parçalarımızı yadsıdık ya da reddettik. Sandy şimdi kişiliğinin o parçalarını yeniden sahipleniyor ve bu doğal çocuk parçalarının güzelliğini, kendi güzelliğini görmeye başlıyor. İşte bu noktada öz-saygının tohumları atılıyor.