Uyandığımda kendimi neşelendirmek için güzel güneşe bakıp “Onu göreceğim!” diye bağırıyorum sabahları. “Onu göreceğim!” Ve bütün gün artık başka bir dileğim olmuyor. Her şey, her şey gerçekleşmesi beklenen bu umutla yitip gidiyor.
En son ne anlattığımı, hikâyemin neresinde kaldığımı bilmiyorum, bildiğim, gecenin ikisinde yattığımdı; yazmak yerine karşına geçip anlatabilseydim belki de seni sabaha kadar uyutmazdım.
Ah, insan kendinden yakınma hakkına sahip midir ki İstiyorum, sevgili dostum, sana söz veriyorum, kendimi düzeltmek istiyorum, daha fazlasını, kaderin önümüze koyduğu minicik kötülüğü bile, her zaman yaptığım gibi sürekli tekrarlamak istemiyorum; ânın keyfini çıkarmak istiyorum ve benim için geçmiş geçmişte kalacak.