Cadde ki kalabalık beni sahiden sıktı. Ben iki de bir de oluyorum böyle , bazen bütün insanların boynuna sarılıp öpecek kadar seviyorum bazen de hiç kimsenin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret falan değil , insanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile ..Sadece yalnızlık ihtiyacı.Bazen öyle günlerim oluyor ki etrafımda küçük bir hareket ses dahi istemiyorum.Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum . Kafamda hiç bir şeyle değişmesi mümkün olmayan muazzam hayaller , bana herşeyden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor .. Fakat sonra birdenbire birini arıyorum . Bütün beynimde geçen şeyleri teker teker uzun uzun anlatacak birini ..
“
Sabahattin Ali “