“Bu kez mutlu şiirler yazdım” dedim.
“Mutluluk mu?” diye baktı gözlerime.
“Hayır… Bu şiirin kıyısında bile hüzün var.”
Sonra düşündüm; haklıydı.
.Belki de hüzün, aşkın gizli rahmidir.
Aşkı da, sevmeyi de
en derin yerinden o doğurandı hüzün
İnsan ancak hüzne değdiği kadar sever,
sevdikçe de tekrar tekrar hüzne döner.
Aşk, Sevda...
Sanki Hüzne varolmuş Dünyamızın isyan eden, yaramaz, haylaz çocukları
Elleri, dizleri her gün kan revan içinde bize koşan,
Ağlayarak, geçmeyecek sandıkları acılarıyla,
Koynumuza sokulan
#deneme
#1001kitap