GbO
@GbO41
Ben hiç prenses olmadım ama hikayem'de kötü krallar ve kraliçeler vardı.
Reklam
O ilk gün anlamış olmalı ruhum ruhuna kavuştuğunda. Belkide bu yüzden bir anda teslim oldum sana. Gerçek Aşk tamda bu değil miydi?
Kapı çalardı, kapıyı açardınız ve aslında o hep beklediğiniz misafir size gülümserdi. İçerde her şey hazırdır, siz hazırsınızdır çoktan ve kocaman bir gülümsemeyle buyur edersiniz içeriye. Seni sevmek, beni sevmen tam olarak bu his gibiydi işte.
Tüm gerçekliklerin imkansızlığına rağmen beklenendin, gelen ve ağırlanan.
Sevgilim gidiyorum ben. Hemde bu defa ardımdan gelebileceğin tüm yolları kıra döke gidiyorum. Belko senin sabahın doğmadı, o son sigaran bitmedi bile ama ben bir başka tende üzerime sinen kokundan arınmaya gidiyorum. Sonrası, sonrası yok. Bu defa gratel gibi kırintılar değil bize dair yıkıntılar biraka bıraka gidiyorum. Çünkü biliyorum, nereye gidersem gideyim bulursun beni. Hep dediğin gibi, hep bulduğun gibi, o kocaman şehirlerin devasa caddelerinin karanlıklarındaki gibi. Özür dilerim. Ben cennetimi aramaya gidiyorum.
Anne dünya'da çok fazla zulüm var. Sanki tüm o kötülükleri, zulümleri ben yutmuş gibiyim, hani kussam şöyle doyasıya inan kötülükten katrandan başka bir şey çıkmaz ruhumdan. Ama seni özledim. Neden bilmiyorum hatırlayamıyorumda anılarımızı şu sıralar, tutunayım diyeceğim hani birine yok anınsanıyorum. İçimde anne bir şeyde seninle gömülmüş gibi. Belki bir parça, belki çocukluğum, belki deli yanlarım ya da yaşayamadıklarım. Anne galiba değişiyorum ben, yokluğun değiştiriyor beni, bencilleştiriyor. Belki de korkuyorum sana benzemekten. Neden Anne , neden korkuyorum sana benzemekten?
#1000kitap
#cennetimiararken
#cennetimiararken
Bilmediğim bu şehirde bu otobüs durağında saatlerce sürecek bir yalnızlık yolculuğuyla başbaşayım şimdi. Başımı çevirdiğim her yerde o kahrolası çocukluğum ağlak korkulu gözlerle bakıyor bana. Ayrılık acısını bile ezip üzerine çördklenen bu terkedilmişlik, değersizlik hissiyle başbaşaydık ben ve küçük Sevda. Öfke ve isteri nöbetlerime dayanamayan oda nihayet pes edip gitmişti. Haklıydı Zübeyir Hoca, insanları itip, uzaklaştırıp sonra da yalnızlığımdan sikayet edemezdim, etmemeliydim. Tüm bunları bildiğim halde yine aynı şeyi yapmıştım üstelikts hiç olmaması gereken bir yerde ve bir zamanda. Ayaklarım her an ihanet edecekmişcesine bana uyuşmuş, kollarımda bavulumu çekecek kadar bile güce sahip değildim. Derdim kadar bir ağırlıkla terminalin önünddki kafenin masalarından birine oturdum. Kendime kızgın, Ona öfkeli, bahtsizlığımdan ızdırap içinde bir otobüs terminalinde kaybetmiştim bir kez daha
Tam arkamda duran mucizeden habersizce telefonuma bakarken. Onu aramak ile aramamak arasında gidip gidiyorken.
#1000kitap
Reklam