Güneş
@Gece_1Peri
11 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Yalnızlığın ezgisi
Şiddetli bir acıyla uyandım. Nereden ,nasıl geldiğini bilmediğim bir acı bu. Etrafım karanlık ve soğuk.Yalnızım. Gözlerim karanlığa alışmışken bir ışık yandı. Sağımda duran kapıdan birkaç kız girmiş ve bana hiç sormadan ışığı açmışlardı. İçeriye tamamen girdiklerinde yine sağımda duran sandalyelere oturdular.Kim olduklarını hatırmadığım bu kişiler aslında sima olarak biraz tanıdıklar.Sanki ben yokmuşum gibi konuşuyorlar. Sahi ben gerçekten neden buradayım? Kendi irademle buraya geldiğimi sanmıyorum. Ben olanları çözmeye çalışırken kapı bir daha açıldı.Bu sefer de bir erkek grubu girdi içeriye.Yüksek sesle konuşuyor ve gülüşüyorlar. Kimseyi umursamadan kafalarına eseni yapıyorlar. 8-9 kişi olan bu grup arkama yöneldiler . Arkama baktım. Sıralara kurulmuşlardı.Aynı kızlar gibi bunların yüzleri de tanıdıktı ama kesin değildi. En son neredeydim ki ben? Aklımı zorlamaya çalışıyorum. Başım ağrımaya başladı. evden çıktım,kız çocuğu,yüksek sesler...Tam olarak hatırladığım söylenemezdi ama bir şeyler -sadece bir iki tanesi- yerine oturmuştu. Ama hala burayı anlayamıyorum .Kapı tekrar açıldı.Bu sefer sessizce girmişti. Tek bir kişi. Geldi ve hemen arkama oturdu.Başını masaya yasladı ve hiç konuşmadı. Kapı yine açıldı. Diğerlerinden yaşça daha büyük kişiler gelmişti .Sanki tanıdıklardı. Sanki. Bunlar da kendilerine boş sıralar bulup oturdular ve konuşmaya devam ettiler. Etrafta herkes-arkamdaki kız hariç -ses çıkarıyordu.Bu ses yığını arasında kalmak istemeyip ayağa kalktım. Kimse farketmedi. Kapıya yaklaşıp açmaya çalıştım. Açılmadı. Dakikalardır birilerini içeriye alan kapı birdenbire kilitlenmişti. Çok sinirlendiğimi fark ettim. Ama yapacak bir şey yoktu. Baştaki yerime tekrar oturdum. Sakinleşmeye çalıştım. Ben sakinleşene kadar -yaklaşım yarım saat-kimse içeriye girmedi.
