SONRA
Sonra.. Sayfalardan, saatlerden, duraksamalardan, noktalardan, onca korkudan sonra.. Asıl şimdi başlıyor.. Bir sürü şimdi, bir sürü yarın, bir sürü sonra..
Vakti geldi. Susmanın, dışarı çıkmanın, yalnızlığımla yüzleşmenin. Sözcüklendirerek, hayatıma ne yaptığımı görmenin.. Benim sesimle konuşan ölümü dinlemenin..
Kimse konuşmaz. Kimse korkmaz. Kimse ummaz. Teker teker söner yıldızlar, yağmur gibi yağıp artık görmeyen gözlere... Işık herkesi ısıtan bir anıdır.
Teker teker cesetleri çevirir kendi çocuğunu arayan, bir ağıtla kapatır gözlerini. İçimize, en içimize sızar o ağıt, akar hayatın sessizliğinde... O ağıttır paslı suskunluğumuz, yıldızlara bakarken ya da mezarlıklarda sevdiklerimizi ararken... Denize su dökerken,boğulanlar içsin diye..