Gitsen de varamazsın, demiştin ya hani…
İnsan bazen, sesini duyduğuna bile gidemez.
Gittiğine de varamaz.
Sesini duyduğuna avunurken
çıkar gider hayatından bir anda;
peşinden bile gidemezsin.
Denersin defalarca bir şeyleri anlatmaya,
dinlemez çünkü gitmiştir.
Gitmeyi denersin; belki yanına, belki başka yere…
Varamazsın, nerede olduğunu bilsen de.
Uçan bir kuş misali
gökyüzünde dolanırken
denk gelmeyi beklersin
ulu orta bir köşede.
“Aşk tesadüfleri sever,” dersin,
ortada bir aşk yokken bile.