Ben hep sustum…
Sesim duyulsun diye değil, kırılmasınlar diye sustum.
En çok sevdiklerim acıttı canımı, yine de gitmedim.
Yanlarında olmayı seçtim, onlar beni yok saysa da…
Gözlerimi kaçırdım, ağladığımı görmesinler diye.
Geceleri hep içimde sustum, çünkü gündüz gülmem gerekiyordu.
Bir kere olsun ‘seni anlıyorum’ desinler istedim. Olmadı.
Ben hep eksik kalan taraf oldum,
Ama yine de tam kalmak için çabaladım.
Beni görmediler… ama ben hep oradaydım.
Kırık kalbimle, eksik gülüşümle, yorgun dualarımla...