Geceokur
@Geceyimdir
Gecelerin getirdiği yanlızlık ve korkunç duyguya aşığım.
2 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Sena şener (Bak bana)Şiir
Bak bana bak bana
Ne zerre kaldı benden
Sev beni sev beni
İstemem başka senden
Kim bilir nerdesin
Bilinmez bir yerdesin
Sev beni tek beni
Öyle bir sevki...
Geceokur
Zaman zaman sorarım neden zaman nedir
sabah nedir
şimdi gitsem buralardan
bunu kim bilir
kim bilir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sena şener (Bak bana)Şiir
Bak bana bak bana
Ne zerre kaldı benden
Sev beni sev beni
İstemem başka senden
Kim bilir nerdesin
Bilinmez bir yerdesin
Sev beni tek beni
Öyle bir sevki...
Geceokur
Ama zamanı değil
Zamanı değil
Gitmenin
Kendimden sana sana sana sana sana sanaa
O bir tepe ben bir ova
Koyulmuşuz aynı yola
O gök mavi bense kara koyulmuşuz aynı dünyaya
Çöktüm.
Toprak bile geri itti bedenimi,
“Sen bana bile fazlasın,” der gibi.
Karanlık, adımı ezberledi bu gece;
Ben unuttum.
Gölgeler beni sahiplenirken
dünyanın tüm kapıları yüzüme kapandı.
Çığlık atsam, sesim kendime çarpar, kırılır.
Nefes alsam, ciğerlerim karanlıkla dolar.
Düşerken öğrendim:
İnsanın en derin yarası kendi susuşudur.
Sevdiklerim…
Onlar da gömdü beni fark etmeden,
Birer avuç toprağı umut sandılar.
Ben yavaş yavaş ölürken
kimse gözlerimdeki mezarı görmedi.
Ve şimdi…
Ne gökyüzü beni ister,
ne yeryüzü.
İkisinin arasında
unutulmuş bir ceset gibiyim:
Yaşayan ama ölmüş,
ölen ama gitmemiş.
Karanlık, kulağıma son kez fısıldadı:
“Direnme.
Geceokur isimli okura yanıt verildi
Geceokur
Erkan Berk çok güzelÇöktüm.
Toprak bile geri itti bedenimi,
“Sen bana bile fazlasın,” der gibi.
Karanlık, adımı ezberledi bu gece;
Ben unuttum.
Gölgeler beni sahiplenirken
dünyanın tüm kapıları yüzüme kapandı.
Çığlık atsam, sesim kendime çarpar, kırılır.
Nefes alsam, ciğerlerim karanlıkla dolar.
Düşerken öğrendim:
İnsanın en derin yarası kendi susuşudur.
Sevdiklerim…
Onlar da gömdü beni fark etmeden,
Birer avuç toprağı umut sandılar.
Ben yavaş yavaş ölürken
kimse gözlerimdeki mezarı görmedi.
Ve şimdi…
Ne gökyüzü beni ister,
ne yeryüzü.
İkisinin arasında
unutulmuş bir ceset gibiyim:
Yaşayan ama ölmüş,
ölen ama gitmemiş.
Karanlık, kulağıma son kez fısıldadı:
“Direnme.
Geceokur
Senin yazın mı yoksa bir yerden alıntı mı?