Dışarda yağmur yağıyor,
Sevdim, elini uzat…
Belki elin elime değer,
Aynı yağmurda ıslanır hayallerimiz.
Evet, biliyorum
Gözlerimin önünde değilsin.
Ellerimiz arasında
Belki de binlerce kilometre var…
Ama bir damlada buluşuruz belki,
Bir bulutun gölgesinde,
Aynı rüzgarla savrulur
İçimdeki sesin yankısı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Keşke ve Nedenler
“Keşke” dedikçe biraz daha eksiliyoruz,
“Neden” dedikçe geçmişte boğuluyoruz.
Her şey yolunda mı olurdu gerçekten,
Eğer bazı şeyler hiç yaşanmasaydı?
Günün sonunda…
“Bu o,” dediğimiz insan,
Bir bakıyoruz: aslında hiç olmaması gerekenmiş.
Doğru kişi sanarken,
Yanlış hikâyede başrol olmuşuz.
Herkes doğru kişiyi bekler,
Ama kimse sormaz:
“Ben kimin doğrusuyum?”
Doğru kim, kime göre, neye göre?
Belki de herkes birinin yanlışıdır aslında…
Ve biz,
Kendimizi kandırmadan yaşayamıyoruz.
Keşkelerle kurulan hayallerin
Gerçekle çarpıştığı yerdeyiz hep
Gözlerinde kayboldum, unuttum yolu
Bir bakışınla sardı kalbimi huzuru
Kalbim seninle attı her vuruşta
Seninle başladı bende her duygunun doğuşu
Gülüşünle ısındı en soğuk gecem
Bir tek senle güzel oldu her hecem
Adını duymak bile yeterken bana
Varlığın, en büyük armağan bu cana
“Kalabalıkta Kaybolmak”
Kalabalıklar arasında yürüdüm,
Ses çoktu, ama kimse duymuyordu beni.
Her gülüş, maskesini iyi taşıyordu,
Ve ben… kendi sesimi unutuyordum.
Ne garip…
İnsan en çok insan arasında yalnız hissediyor.
Ve yalnızlıkta — korkulan o derin sessizlikte —
Bir parça huzur buluyor.
Kendi içime döndüm,
Orada acı vardı, evet…
Ama o acının içinde
Sahici bir ben buldum.
Dışarıdaki dünya sahneymiş,
Rol yapmayı reddedince dışarıda kalıyorsun.
Ama dışarıda kalınca,
İçindeki gerçek seni tanıyorsun.
Yalnızlık sandığım şey,
Meğer kendime misafirlikmiş.
Kalabalıkta kayboldum,
Ama kendimde buldum evi.