Elbette camdan dışarı değil, kendinden içeri bakıyordu.
... duygusuz gezmek ile parasız gezmeyi birbirine benzetti.
Bir hayatı olduğunun çok da farkında değildi. Hayat için ne yapması gerektiğini bilmiyor, hayat zaten onu yaptı zannediyordu.
Şans yok!
Şans zaten insanın hep kendi kendineyken bir çala gördüğü ve var zannettiği, onun da varım dediği ama ele karışınca gaib olan bir şeydi.