Ölüler için dua okuduktan sonra Soğomon ve Nazeli otobüs durağına kadar bana eşlik ettiler. Büyüdükleri şehrin sokaklarında karşıdan karşıya geçerlerken el ele tutuşuyorlardı. Sokak satıcılarına ürünlerini Türkçe sorarlarken sesleri yükseliyor ama birbirleriyle Ermenice konuşurlarken mırıltılara dönüşerek kayboluyordu; dünyada tek başına kalmış veya onları tek başına bırakmış bir dünyada, onlarla birlikte ölecek çok yaşlı bir ağacın son iki yaprağı arasındaki fısıltılar gibi.
Sayfa 357 - İletişim
“…küçükken tarihimizi bilmiyordum, zorla din değiştirdiğimizi de; fakat ruhu Ermeni biriydim.”
“Ruhu” dediğinde gözleri mahzunlaşmıştı ve bakışlarının derinleriyle “U” sesinin uzun ölçüsünde Arapça kökenli sözcük, Doğu’nun merkezinden gelen, uçsuz bucaksız alanlardan esip yalnız ağaçların yapraklarını hareketlendiren bir rüzgarın fısıltısına en yakın sesmiş gibi duyuluyordu.
Etimolojisini araştırınca bunların sadece zihnimin saçma sapan oyunları olmadığını görmek beni şaşırttı ama rahatlattı da.
Sayfa 186 - İletişim
… Nitekim gözlerimi Kommagene gecesinin ve adına hayat denen istisnanın (cansız sonsuzluğun ortasında bilinçli bir varoluş aralığı) huşusu içinde kapatmadan önce her şeyin sönen bir yıldızın koca ömrü içinde bir göz kırpma ânı olduğunu düşündüm. Fakat sanki göz kapaklarımız bronzdan yapılmışçasına, ne ağır bir göz kırpmaydı bu.
Sayfa 174 - İletişim