İnsan çocukluğunu yeniden yaşamasını sağlayan her şeyi, gezdiği yerleri, yüksek sesle söylediği şarkıları, gürültülü oyunları, masum gülüşleri, gençliğin tatlı kalp ağrılarını, acı gözyaşlarını, hülyalarını ve düşüncelerini hatırlatanı sever.
…
Annesinin öğrettiği, kulağa her şeyden tatlı gelen o kutsal "anne" sözcüğünü söylediği dili sevmeyi sürdürür. Aynı dili konuşan, aynı duaları eden insanları, atalarını, kahramanlarını ve onların şarkılarını da sevmeye devam eder. Evet, kardeşlerini sever ve kendileriyle gurur duyabileceği muhteşem bir durumda olmasalar bile çilekeş bir milletin çocukları olduğu için onların üzerine titrer.
…
Ermenilerden daha fakir ve cahil, dolayısıyla daha zavallı bir halk var mıdır?
Sayfa 74 - Aras Yayıncılık
Reklam
KEDİ ÖĞRETMEN
Kedi öğretmen olmuş
Ne kadar fare varsa toplamış başına
Çalıştırır hepsini
ilk ders:
Kedinin pençesinden nasıl korunmalı
Ve nasıl sıvışmalı çabucak
Ne kadar fare varsa olmuş öğrenci
Hepsi cin gibi
Hepsi çalışkan
Su gibi öğrenmişler bütün dersleri
Diploma dersen altın yaldızlı
Kedinin elinden alırlar bizzat
Fareler gidince - ciddi ciddi - düşünür kedi -
Koca bir yanlış var herhal bu işte -
Bir yanlış - fakat yanlış olan ne?
Ah Gigo neden böylesin sen!
GİGO VE KEDİ
Gigo Kediye bakar
Kedi Gigo'ya bakar
Gigo'nun acayip bir dünyası var
Kedinin acayip bir dünyası var
Kedi bekler ki Gigo gelip okşasın kendisini
Gigo bekler ki gır, gır etsin Kedi
Gigo Kediyi okşamaz
Gir, gır etmeye yeltenmez Kedi
Acayip bir âlemin içindeler
Gigo ve Kedi
15.09.1949
“Hiç mi hatırlamıyorlar?”
"Hatırlayanlar var. Ama senin hatırlamasını istediklerin değil hatırlayanlar."
Efronya'nın öfkeleneceğini düşünmüştü ama o öfkelenmemişti.
"Unutulmasını isteyeceğin işler yapmamalısın," demişti sadece.
"Affettin mi onları?"
"Hayır. Bazı şeyleri affetmek ahlaksızlıktır. Öyle olaylar var ki onları affetmeye hakkın yok."
"Ne istiyorsun peki? Cezalandırılmalarını mı?
"Hayır. Utanmalarını istiyorum."
Osman, biraz da hayretle, "Bu kadar mı?" der gibi bakmıştı.
Sayfa 311
O anda sadece pencere camını bir köşeden diğerine kateden küçük bir böceği seyretmek istiyorum. Sağ alt köşeye gelince, çerçevenin iç tarafından ilerleyerek yukarıya çıkıyor hayvan. Yukarı köşeye varınca orada kalıyor ve bir daha kıpırdamıyor.
"Tıpkı bir insan gibi" diye geçiriyorum aklımdan coşkuyla. Oradan oraya gitmenin hiçbir sonucu olmadığını anlayana kadar insan uzun mesafeler kateder ve orada kalakalır.
Oradan oraya gitmek yerine oradan oraya bakınmaya başlar.
Sayfa 107 - Ayrıntı Yayınları
Reklam