Sevginin yavaş yavaş çocuktan onun sonradan olacağı yetişkin insana teşmilini ümid etmek pek fazla bir şey midir? Çocuk sevenler onların daha sonraki yıllarını aynı ana-baba endişesiyle takip etmeyi öğrenecekler midir? Onlara kuvvetli vücutlar ve gürbüz dimağlar verdikten sonra, kuvvet ve gürbüzlüklerini daha iyi bir dünya yaratmak için kullanmalarına müsaade edecek miyiz?
Çocuklara din, vatanseverlik, cesaret veya komünizm, proleteryanizm ve devrim taraftarlığı öğretmek bahanesiyle taassup, kavgacılık ve zalimlik öğretilebilir. Öğretim ilhamını sevgiden almalı ve çocuklardaki sevgiyi serbest bırakmayı hedef edinmelidir. Yoksa ilim ve tekniğin terakkisiyle daha müessir bir şekilde zararlı olacaktır.
Çocuğa mücerret (soyut) ahlak dersi vermek budalalık ve zaman israfıdır; her şey müşahhas (somut) olmalı ve bizzat gözü önündeki durum onu icab ettirmelidir.
Bir çocuk yalan söylediği zaman, anne ve baba, çocuğu değil, kendilerini kabahatli bulmalıdır; bunu önlemek için sebeplerini ortadan kaldırmalı, çocuğa yavaş ve mâkul bir tarzda yalan söylememenin niçin daha iyi olduğunu izah etmelidir. Yalana karşı ceza vermek doğru değildir. Bu sadece korkuyu ve netice olarak yalan söylemenin sebeplerini artırır.