Mehmet
@Geometriveben
ʍαjø
ɠɦɔul
Geleneksel toplumumuzda küçük çocuklar ve özellikle erkek çocuklar üzerindeki denetim zayıftır. Türk köyünde çocuklar ellerinde bir dürüm ekmek veya bir salkım üzüm, sokaklarda, meydanlarda gün boyu dolaşırlar; oynarlar. Karanlık basmadan eve pek girmezler.
Konuşması geciken çocukların dil altı kestirilir. Hocaya okutulur, muska yazdırılır; yatıra, tekkeye götürülür. Çocuk ahırda hayvanların yanına bağlanır. "Hayvan isen mele, insan isen söyle" denir. Konuşkan birinin avucundan su içirilir. Kuzu dili, kuş dili yedirilir; kanarya kafesinden su içirilir. Sabah ezanından ya da cuma namazından önce, cami anahtarıyla çocuğun ağzı açılır...
Çocukları art arda ölen anneler kimi yörelerde, doğan çocuklarını sembolik olarak başka bir kadına, bir yatıra veya evliyaya satarlar. "Ben bu çocuğu sattım, artık benim değil, elimden almanıza gerek yok" der gibi.
Kadın daha önce kız doğurmuşsa, son doğan kıza Döne ya da Döndü adı konur ki ondan sonrakiler oğlan olsun.
Çocuk doğuramamak kadın için bir sağlık sorunu değil, bir eksiklik, bir ayıptır. Ayrıca kısırlık nedeni erkekte değil hep kadında aranır. Erkek ya kadını boşar ya da üstüne kuma getirir. Çocuksuzluk kadın için ayıptan da öte, aşağılatıcı bir durumdur: "Oğlanı kızı olmaz avrattan eski hasır yeğdir."