Akışkan modern dünyanın akışkan modern yaşam sanatını uygularkan olgunlaşan sakinleri beladan kaçmayı onunla mücadele etmekten daha iyi bir çare olarak görmek eğilimindedir.
Kötülük ve korku siyam ikizleridir. Diğeriyle buluşmadan biriyle buluşamazsınız. Veya belki de bir deneyimin iki adıdır, adlardan biri gördüğünüz ya da işittiğiniz şeyleri belirtir, diğeri hissettiğinizi; biri "dışarıyı" dünyayı işaret eder, diğeri "burayı", sizi. Korktuğumuz şey kötüdür; kötü olandan korkarız.
Jean Starobinski, La Rochefoucauld'un "insanlar aşktan alıntı yaparak ve insan hastalıklarının toplumsal tarihini etraflıca tarayarak "sözün bulaştırıcı vasıta rolünü oynadığı... konuşulmakla yayılan hastalıklar (özellikle sinirsel ve 'ahlaki' lendirme yaşanmış deneyimin yapı bileşimine girer" sonucuna zamanlardaki olağanüstü yükselişini tartışırken, uyandırdığı varmıştır.
Modern ruh mutluluk, daha büyük mutluluk, daha da büyük mutluluk arayışının simgesi altında doğmuştur. Tüketicilerin akışkan modern toplumunda her bireysel üye bireysel araçlar ve bireysel çabalar yoluyla bireysel mutluluk aramak için talimat almış, eğitilmiş ve yetiştirilmiştir.
Ruhun ebediliği dünyevi hayata hakikaten biçilmez bir değer ihsan etmektedir. Sonsuz mutluluğun temin edilmesi ve sonsuz eziyetin defedilmesi ancak ruhun hala etli olan kabuğunda hapsedildiği burada, şimdi ve dünyada olabilir. Bedensel hayat sona erdiğinde çok geç olacaktır. Ölümün işaret ettiğine inanılan "ikinci bir şans yok" hükmüne tamamen yeni bir anlam verilmiş, hatta tersine çevrilmiştir. Şayet ölüm anında olmak zorunda olduğu gibi, erdemi tatbik etme ve kötülükten sakınma fırsatı bitiyorsa, Cennet ve Cehennem arasında zaten tercih yapılmış ve ruhun kaderi sonsuza kadar belirlenmiş olacaktır, öyleyse sonsuzluk üzerinde gerçek güce sahip olan şey belli ki bu iğrenç bir şekilde kısa olan dünyevi hayattır; momento mori yükümlülüğü de yaşayanları o gücü kullanmaya özendirmektedir.