Murat
@Geronimo21
Felsefe - Psikoloji - Sosyoloji - Eğitim
...
Doğa Sporları - Zeka Oyunları
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kulîlka Min
Ez nizanim tu xewn î yan rastî,
Bi hesretê dixwazim dest bidê min,
Her şev bi navê te radizim,
bi navê kulîlka te şiyar dibim.
Tu kulîlkî,
ber biharê,
di dilê min de vedibî.
her nihêrînekê te agir dide canê min.
Porê te çemê biharê ye,
dirêj diherike...
Tu kulîlka jiyana mîni,
Bê te zivistan e,
bi te bihar tê, gul vedibe.
Porê te bayê havînê.
Ez axa te me.
Tûkulîlka ser cane mîni,
Tu kulîlka dilê min î,
Di baxçê jiyanê mîni,
Rengê te sor e wekî gulê evînê,
Bêhna te mîna barana biharê ye.
Her carê ku ez li te dinêrim,
Dilê min ronî dibe.
Tu ava Dîcleyê yî,
Puan vermedi·144 syf.·
2026 4324. kitabı
Hermenötiğin Kökeni, ilk bakışta ağır ve akademik bir metin gibi dursa da aslında insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin tarihine dair oldukça sarsıcı bir okuma sunuyor. Foucault burada sadece “yorumlama” (hermenötik) meselesini anlatmaz; daha çok, insanın kendini nasıl bir “hakikat nesnesi” haline getirdiğini didikler. Özellikle Hristiyanlık üzerinden günah çıkarma, itiraf ve içe dönüş pratiklerini ele alırken, bugünkü “kendini anlatma” saplantımızın köklerini gösterir.
Kitabın en güçlü yanı, insanın kendini tanımasının masum bir süreç olmadığını ortaya koyması. Foucault’ya göre kendilik dediğimiz şey, özgürce keşfedilen bir alan değil; aksine tarih boyunca çeşitli iktidar mekanizmaları tarafından şekillendirilmiş bir yapı. Yani “kendin ol” söylemi bile sandığımız kadar özgür değil.
Ama açık konuşmak gerekirse, kitap yer yer yorucu. Foucault’nun dili zaten kolay değildir; burada da kavramlar iç içe geçiyor ve bazen aynı fikir etrafında uzun uzun dolanıyor. Okuyucuya “tamam, anladım artık” dedirten tekrarlar var. Ayrıca metin, gündelik okuyucu için fazla soyut kalabiliyor. Somut örneklerin azlığı, anlatılan şeyin etkisini zaman zaman zayıflatıyor.
Bir diğer eleştiri de şu: Foucault sürekli çözümleyen, ifşa eden bir yerde duruyor ama pek yol göstermiyor. Yani “kendilik böyle kuruluyor” diyor ama “peki bundan sonra ne yapacağız?” sorusunu havada bırakıyor. Bu da okuyucuda hafif bir boşluk hissi yaratabiliyor.
Yine de kitap önemli bir şeyi başarıyor: İnsanın kendine dair en “doğal” sandığı şeyleri bile şüphe altına alıyor. Kendini anlatma ihtiyacı, içini dökme arzusu, hakikati söyleme zorunluluğu… Bunların hepsinin aslında tarihsel olarak inşa edildiğini fark edince, insan ister istemez kendi hayatına da farklı bakmaya başlıyor
Ruhunun utancını, arzusunu, rahatsızlığını, cimriliğini gizleyen insanın ilerleme şansı çok azdır.
Hermenötiğin Kökeni
Hermenötiğin KökeniEğer yönetilmeyi kabul ediyorlarsa yönlendirilmeyi de kabul ederler.
Sayfa 135