Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum okuduğum bütün kitaplar paramparça çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri birbaşıma
Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler
bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma
Yıldızların da ütopyalan olmalıydı. Ama bir yandan tükeniyordu küçük yıldız.
Hızla, ışık hızıyla tükeniyordu. Karadelikler onu yutabilir, sönmüş yıldızlar kendilerine çekebilirlerdi. Büyükbüyüklerinin masallarındaki gibi tehlikeler ortasında kalabilirdi. Umurunda bile değildi bütün bunlar.
Yaşıyordu, ölümlüydü ve firariydi, hepsi bu ...
Evren hiçlik'ten de küçükmiiş meğer Yaşamı ve ölümü ezberleyecek kadarmış