Vefa...

Reklam
Çıtırdıyor kuru yapraklar Üstte kristal bir gök ve yıldızlar ozancasına ... Uçmak için Kanat aramıyorum
Hayır! yetmiyor aşkları ayrılıkları ve büyük serüvenleri anlatmaya iyi bir şiir bile bazen
Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum okuduğum bütün kitaplar paramparça çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri birbaşıma Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma
Yıldızların da ütopyalan ol­malıydı. Ama bir yandan tükeniyordu küçük yıldız. Hızla, ışık hızıyla tükeniyordu. Karadelikler onu yuta­bilir, sönmüş yıldızlar kendilerine çekebilirlerdi. Bü­yükbüyüklerinin masallarındaki gibi tehlikeler orta­sında kalabilirdi. Umurunda bile değildi bütün bunlar. Yaşıyordu, ölümlüydü ve firariydi, hepsi bu ... Evren hiçlik'ten de küçükmiiş meğer Yaşamı ve ölümü ezberleyecek kadarmış
Reklam