Büyük ve kanlı adaletsizlikler sonradan kendi kökeninden habersiz bir neşeye ve zenginliğe dönüşüyor; zalim bir fedakârlık zaman içinde güç, özgürlük ve refah haline geliyordu sonraki kuşaklar için.
Arzu aslında doğanın, kendinden önce ve kendi olmadan da var olan bir şeye verdiği güçlü destekti. Doğanın eli geleceğin rahminden, gelecek zamanların tam anlamıyla insan olan, ölümlü bebeğini çekip çıkarıyordu.
"Normal insanlar iyi değil,” diye düşündü yine, çünkü normalliğin bilinçli olsun olmasın duyarsızlık, aptallık, korkaklık hatta canilik gibi hepsi olumsuz çeşitli suç ortaklıkları yoluyla daima ağır bir bedeli oluyordu.
Hiçbir şeyin, hiç kimsenin efendisi değilim, kendi inançlarımın bile. Rüzgâra karşı duran, rüzgârın çarptığı şu yüzüm ben yalnızca; yüzüme çarpan rüzgâr da benim.