Etrafımdaki herkesin acelesi vardı. Ama bir havaalanında olduğumuz ve binecekleri uçaklara geç kaldıkları için değil . Acele etmeye bağımlı oldukları ve acele etmeden nasıl yaşanır bilmedikleri için . Çünkü bu çağda herşey acildi. Tamda ambulansa benziyorlardı . Çünkü aslında acil olan tek şey içlerinde taşıdıkları hastanın durumuydu. Çünkü o hasta , aşktan bilgiye , paradan tatile kadar bu hayatta her şeye geç kaldığına dair sanılar görüyor ve geç kalma nöbeti geçiriyordu . Ancak ambulansın acilen yetişmeye çalıştığı yer elbette bir hastane değil , ölümdü. Doğal olarak bu hastaların ölümü de acil olacaktı. O kadar acil ki gözlerini kapatmaya fırsat bulamayacaklardı.