Çok kısa zamanda ilk, öğleden sonraki cumalarıma sonra kafama girdin. İlk konuşmalarımızı hatırlıyorum seni över de gömerdim de bana vurmanı o kadar severdim ki arkamdan bi yumruk at derdim içimden. Seni görenler kalbinin çelik gibi olduğunu sanardı ama ben ilk baştan anlamıştım senin tamperli bir cam olduğunu; seni bilenin kenardan tek hamlede param parça edebileceğini. Gözlerinden gözlerimi ayırmadığımda nah çekerdin bana bir kahka atar ve bize bakanlar yüzünden utanır kabuğuna çekilir kapanırdın etrafa pis pis bakar sonra ellerini tutardım hayat çizgine işaret parmağımla dokunur gözlerine baktığımda yapma bak bu son iyi değil derdin ama ben bilirdim sevmek; bir insanı sevmek beni iyileştirirdi her zaman olduğu gibi. İyiyim ben aklıma da gelmiyorsun sadece içli bir yazı yazmak için seni geçiriyorum yoksa tek hatıran kalmadı bende.