Gizem Melis Ünver
@Gizemelis
Merhaba değerli okurlar ben Melis ,İngilizce öğretmeniyim.Kitaplara olan bağlılığım ve değerli birinin önerisi üzerine artık buradayım .Umarım alıntılarımı ve incelemeleri okurken keyif alırsınız
Şu anda okuduğu kitap
Kitap Mutfağı1000Kitap
Boş zamanlarında kitap okuyanlara denk geldiniz mi hiç? Onlar ki en az okuyanlar ama en çok konuşanlardır. Çünkü bu meseleyi bir “boş zaman” aktivitesi olarak görüp doldurmayı yeğlerler. Halbuki kitap okumak bir mesaidir ,kitap okumak için önce nasıl kitap okunacağını bilmek gerekir. Burada da yazarımız bir otel konsepti ile açtığı kitap kafesinden söz ediyor ve adını da “Kitap Mutfağı” olarak anılmasını istiyor. Çok şirin bir isim değil mi Aslında tam da benim hissettiğim bir duygunun başlığı olabilir bu , çünkü ben kitap okuyunca kendimi doymuş hissediyorum, hele de güzel bir kitabın yanında eşlik eden favori bardağınızla içilen kahve…
Bu kitapta birçok olgu ve olaylar ilgimi çekti ama bunlardan en belirgini acının işlenişi diyebilirim. Kitap kafe ve otel konsepti olma sebebiyle her bir bölümde farklı farklı kişilerin “Kitap Mutfağı “na ziyaret ettiğini görüyoruz, bazılarını yol getiriyor bu yere ,bazıları sosyal medyadan duyuyor ,bazıları bir kaçış,sığınak için buraya geliyor… Herkesin kendine göre bir hikayesi var tabii ama buraya gelmelerindeki asıl amaç “Acı “ . Öncesinde de belirttiğim gibi her kişinin yaşadığı acı , acıyla bağlantısı , nasıl başa çıktığı ,kabullenişi …gibi unsurlar farklılık gösterebilir.Bu kitapta ise acının işlenişi daha gözle görülür bir şekilde anlatılmaya çalışılmış. Okuduktan sonra insana umut olan bir acı…. “Acı yaşayana özgüdür ve tabii ölüm de. Ölüm başka olasılıkların olmadığı tek durumdur. Oysa acı başka olasılıkların da olduğu bir duruma ,yani hayata işaret eder. Bu yüzden acı,yaşamın devam ettiğine dair işarettir.Ama daha önemlisi hayatın tüm olasılıklarını görmemize yardım eder.Acı bize bir hayat okyanusunun ortasında küçük bir ada sunar ki denizin ortasında kaldığımızda
Sessizliğin saati ,sohbetin saati…Duygu ve Düşünce
Bazı zamanlar kitapçı kitapçı gezersiniz ya ; ben bu kitabı arıyorum acaba siz de bulunuyor mu ,dersiniz. Benim o gün için böyle bir isteğim yoktu hatta aklımda bir kitapçıya gitme fikri dahi yoktu ama bilinmez bir duygunun beni hızlıca oraya doğru sürüklediğini anlamam çok da uzun sürmedi. İçeri girdiğimde sayısız kitap arasında bu kitabın ayrı bir parladığını gördüm ve kapak fotoğrafı o kadar huzurlu hissettirdi ki beni ,bir an evvel alıp okumak istedim ve de öyle yaptım. Kitabın tadını çıkara çıkara okumaya özen gösterdim ve sanırım olması gerekenden daha uzun sürede bitirdim bu da benim biraz da kitap okurken üzerine not almamdan kaynaklı olabilir ( benzer yaşadığım olaylar hakkında yorum yapmak veya yazarın duygularının bende yarattığı çağrışımlar ) Bu kitapta beni en çok etkileyen ögelerin başında ,kitabın bölüm bölüm ayrılması ve her bir bölümün kendine has bir başlık içermesiydi.Gerçekten de düşündüren ve rahatlatan başlıklar : “ Artık ağlamaya gerek yok”, “Bugün hangi kahveyi içiyoruz ?” , “ Düğme var ancak ilik yok”… Bunlar ve daha fazlası ,içerik kısmını okumadan bile üzerinde düşünülmesi gereken merak ettiğim başlıklara dönüştü. Sonrasında ise hikayenin tümü çok ilgimi çekti. Bir kadının hayatında aldığı radikal kararları ve hayatın ona sunduğu imkanları gözlemleme şansı buldum kendi adıma. Zamanın herkes için aynı işlemediğine ve gerçekten de göreceli bir öge olduğuna bir kez daha kanaat getirdim ve de yazarla, karakterimizin örtüştüğü bazı noktalar yakaladım. Asya yapımı olan bazı dizi ve filmleri izlemeyi ,kitaplarını okumayı çok seviyorum. Bu tür yapım bana sakinlik ve huzur duygusunu yakından tatmamı sağlıyor. Yazarın son sözü bölümünde yazarın bu kitabı yazarken “Little forest “ adlı bir filmden ilham aldığını gördüm ve buna tanık olduğum için çok