Deniz Özbek
@Gizzemo
“hiç yenilmezsek...” dedi. “hiç yenilmezsek, dünyanın bir imtihan yeri olduğuna nasıl iman edeceğiz?”
Şu anda okuduğu kitap
İster fısıltıyı dinle, ister taşı bekle… Seçim senin…”
Zengin bir adam Mercedes arabası ile şehirdeki dar bir yoldan geçiyordu. Birden, yoluna aniden fırlayarak elindeki taşı arabasına atan bir çocuk gördü.
Kapısına çarpan taşın sesi ile ani fren yapınca, arabası kaldırım taşına çarparak durabildi.
Adam öfke ile arabadan fırlayıp, taş atan çocuğu kolundan tutarak sarsmaya ve “Sen ne yapıyorsun serseri, bak arabamı ne hale getirdin?” diyerek bağırmaya başladı.
Üzgün ve suçlu tavır içindeki çocuk “Amca lütfen kızma, sizden önce geçen arabalara durmaları için işaret ettim, arabaların hiç biri durmayınca, sizin arabaya taş attım” dedi.
Ve, gözyaşları içinde, kenarda devrilmiş duran bir tekerlekli özürlü arabasını ve o arabadan düşerek yerde yatan birisini göstererek;
“Ağabeyim yürüyemiyor, onu tekerlekli arabası ile gezdirirken, kayıp devrildi. Ağabeyim yere düştü, kaldırmaya gücüm yetmedi, gelen geçen kimse de yok, siz onu yerden kaldırıp tekerlekli arabasına tekrar oturtmama yardım edermisiniz?” dedi.
Zengin adam, ne diyeceğini bilemeden, boğazındaki düğümden yutkunarak kurtulmaya çalışarak, yerde yatan çocuğun yanına gitti, onu kaldırıp tekerlekli arabasına oturttu ve cebinden temiz bir mendil çıkararak bacağındaki kanları sildi.
Küçük çocuk abisini tekerlekli arabasıyla alıp giderken, hiçbir şey söyleyemeden arkalarından bakakaldı.
Arabasına döndüğünde, çocuğun attığı taşın, arabasının kapısında bıraktığı oyuk şeklindeki DERİN İZİ gördü.
Ve zengin adam, bu derin taş izini hiçbir zaman tamir ettirmedi.
Arabadaki bu taş izini şu mesajı hiç unutmamak için sakladı:
“Hiçbir zaman, yaşamın içinden, birilerinin seni durdurmak ve dikkatini çekmek için TAŞ ATMAYA mecbur kalacağı kadar HIZLI geçme.
Allah, ruhumuza fısıldar ve kalbimize konuşur. O sesi dinlemek için vaktimiz olmadığında ise, bize TAŞ FIRLATMAK zorunda
"Sevginin sonu olmayabilir. İlerleyen yıllarda yeni sevme sebepleri kendiliğinden gelir. Bazısı annesine iyi gelindir gelinliği sever, çocukları olmuştur anneliğini sever, iş hayatında çok başarılıdır, gayretini, çalışkanlığını sever. İlla bir sebep de gerekmez... Tanıştıkları gençliğini sever."
Yüreğim Seni Çok Sevdi
Ve o günün öğle saatlerinde Yusuf’u gördüm. Her zamanki gibi merhaba diyerek tokalaştım. Ama artık ben eski ben olmayacaktım. Yanında beyaz suratlı, kumral saçlı, güler yüzlü Tolga ile tanıştırınca yeniden ana rahminden çıkıp, emeklemeyi, konuşmayı, gülmeyi; o kısa anda bir sürü şeyi öğrendiğimi düşündüm. Bir bebek kadar savunmasız bir çocuk kadar düşüncesiz ölümü bekleyen bir yaşlı kadar çaresiz… O an hepsi ben oldum. İlk aşk dedikleri bu olsa gerekti. Üstünü düşünemiyordum. Bir üst duygu delirmekti. Saniyeler ömrümü elimden alıyor, şimdiye kadar yaşama sebebimi sorguluyordum ve karşı tarafın ne düşündüğü umurumda değildi. Ben kendimden sorumluydum. Elimi elinden çekince, kendi elim sağ bacağımda yer aldığında, girdaptan çıktım. Tanıştığımıza memnun oldum cümlesini kurarkenki ses tonu hâlâ kulaklarımda…
Âşık olmuştum… İlk an, ilk saniye, ilk bakışta, ilk, ilk…
