Sevince koştuğunuz yollar sizi yormuyormuş, bunu koşarken anladım. Varacağınız hedef ruhunuzu dinlendirecekse, bütün yorgunluklara eğermiş dedirtecekse, kalbinizi sımsıcak bir ekmek misali ikiye bölüp paylaşmaya imkan verecekse, yorgunluktan sesim xçıkmaz diye düşünürken sesini de ses verecekse, elim kolum tutmaz derken elinizin kolunuzun yerine geçecekse, aklınızın aynası bir akıllı düşündüklerinizi bir hamam bilecekse, binbir zahmetle açtığınız yollar aslında sizi size ulaştırırmış. Koşmanın değeri hedefinizle ölçülürmüş.
Fakat her insan, kahramanını kendi içinde taşır, bunu unutma. Yani her insan bir kahramandır aslında. Yalnızca bunun farkına varamaz. Kendine başka bir kahraman bulmak daha kolay gelir. Böylece kendini yükten, sorumluluktan kurtarır.