Gökhan
@Gkhn42
Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu.
Tüm hayatımı vicdanım tarafından rahatsız edilerek yaşadım ama aynı zamanda vicdanım sadık bir yoldaş oldu.
Aslında bu çocuğun sırıtan yüzüne baktıkça anlaşılmaz, rahatsız edici bir huzursuzluk büyüyordu içimde. Çocuk aslında gülmüyordu.
Yapmacıklığın cümlelere dökülmüş hâli
Özsüz gibiydi, bir kuşun değil, bir kanadın hafifliği gibi. Gülümseyen boş beyaz bir sayfa gibi. Yani tependen tırnağa sahte hissettiriyordu insana.
Dış dünyaya durmaksızın gülen yüzümü gösterirken.. İç dünyam ölüydü. İşte bu bin derdi tek bir saç teliyle taşımak gibiydi.