İçinde pişmanlıkla mutluluk birbirini yok etmeye çalışıyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çaresizlikten erimiş bir bedenin yardım ve şükran çığlığıydı o el. Bu sessizliği duydu Mesude, bir tek o duydu.
Yıllardır kendine unutturmaya çalıştığı başka bir güzel koku daha vardı tabii. O koku, bebeğin boynunu kokladığında gelir hep.
Gece yasemini kokusu almıştı ortalığı, bir de hanımeli. Bir bu kokuları severdi bir de deniz kokusunu.
“Keşke insanlar da yunuslar kadar iyi olsaydı”