Hayatı tersine yaşar oldum.
Gündüzlerimi saçma sapan bomboş şeylerle doldururken, asıl yapmam gerekenleri hep geceye teslim eder oldum.
Hangi ara uzaklaştım hayattan bu kadar bilmiyorum. Hangi ara mesafe koydum insanlarla arama.
Oysa ki güzel insanlar da mevcut çevremde. Gündüzümü gece yaptığımı bildiklerinden beri önemli mevzularda gece zaman ayıracak kadar güzel insanlar.
Ama yok insanlarla mesafe değil bu, sanırım ben kendimi özledim. Kalabalıktan sıyrılıp yalnızlığın tadını özledim.
Zaten güneşin gülümsemelerini sevmek yerine, bulutların ağlayışını severim ben. Bi de gün batımının rengarenk görüntüsüyle, doğarken ki pürüzsüz, sessiz, sakin doğaya aşığım ben.
Ben güneşin batışı ile doğuşu arasında kalan karanlıktaki kendimi seviyorum.
F. G.