Rue'nun ailesine döndüm. "Fakat kendimi Rue'yu gerçekten tanıyormuşum gibi hissediyorum. O her zaman benimle olacak. Güzel olan her şey, bana onu hatırlatıyor. Evimin yakınındaki Çayır'da büyüyen sarı çiçeklerde onu görüyorum. Ağaçlarda şakıyan alaycıkuşlarda. Ama onu en çok kız kardeşim Prim'de görüyorum." Artık sesime güvenemiyordum ama zaten söyleyeceklerimin sonuna geldim. "Çocuklarınız için teşekkürler," dedim. Kalabalığa hitap etmek üzere çenemi dikleştirdim. "Ve ekmek için, hepinize teşekkür ederim."