Gloria K.
@GloriaK
Çünkü bazen öğrenmenin tek yolu yaşamaktır.
Bilgisayar Mühendisi
İstanbul Üniversitesi, Epoka Üniversitesi
20 okur puanıKasım 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Birini eleştirmek istediğin zaman," derdi bana, "şunu unutma ki bu dünyadaki herkes senin sahip olduğun avantajlara sahip olmadı."
Tuesdays with Morrie (Türkçesiyle Morrie ile Her Salı) hayat, ölüm ve aradaki tüm anlamlar üzerine gerçek bir hikâye. Mitch Albom’un yazdığı bu dokunaklı kitap, üniversiteden yıllar sonra ölümcül ALS hastalığına yakalandığını öğrendiği eski profesörü Morrie Schwartz’ı tekrar ziyaret etmeye başlamasıyla başlıyor. Bu ziyaretler her salı gerçekleşiyor ve kısa sürede bir veda dersine dönüşüyor: Hayat dersi.
Morrie, çocukluğundan itibaren zorluklarla dolu bir yaşam sürmüş. Küçük yaşta kayıplar yaşamış, sevgiden yoksun büyümüş. Ancak tüm bu olumsuzluklara rağmen, büyük bir insan olmaya karar vermiş. Şöhret ya da zenginlik açısından değil, kalbiyle... Sevgi dolu bir eş, ilgili bir baba, ilham verici bir hoca ve insanlara dokunan bir yaşam koçu olmuş.
Morrie’nin en etkileyici yönlerinden biri, savunmasız olmaktan korkmaması. Duygularını, korkularını, pişmanlıklarını açıkça dile getiriyor. Bunu acındırmak için değil, öğretmek için yapıyor. Ona göre insan ancak duygularından kaçmazsa tam anlamıyla yaşayabilir.
Bu kitap okura kendi hayatını sorgulatıyor: Gerçekten önemli olan şeylere zaman ayırıyor muyuz? Sevdiklerimize ne kadar yakınız? Paylaşıyor muyuz, veriyor muyuz? Morrie’nin mottosu şuydu: Vermek, yaşamaktır. O da bu sözü son anına kadar yaşadı.
Kitabın en çarpıcı cümlelerinden biri ise:
“Ölüm bir hayatı sona erdirir, bir ilişkiyi değil.”
Çünkü bir insan ölse bile onun sevgisi, öğrettikleri ve hatıraları kalır.
200 sayfadan kısa ama etkisi uzun sürecek bir kitap Tuesdays with Morrie. Herkesin hayatında en az bir kez okuması gereken, düşündüren, duygulandıran ve içsel bir yolculuğa çıkaran bir eser. Hayatına biraz anlam katmak isteyen herkes için kesinlikle tavsiye edilir.
Vahiy vaat eden, sonunda sessizliği seçen sarsıcı bir başlangıç1000Kitap
Romanın en çarpıcı yönlerinden biri, bilinçli olarak cevap vermeyi reddetmesidir. Kadınlar sonunda kaçmayı başarır; ancak hapsedilmelerinin ardındaki büyük gizem asla açıklanmaz. Ne görkemli bir ifşa vardır, ne ortaya çıkarılan bir siyasi komplo, ne de netleştirilen bir felaket senaryosu.
Olay örgüsüne dayalı, tatmin edici bir çözüm bekleyen okurlar için bu durum oldukça hayal kırıcı olabilir. Gerilim beklenti yaratır; fakat hikâye bu beklentiyi bilinçli şekilde boşa çıkarır. Ortaya çıkan şey, bazıları için anlamlı bir belirsizlikten çok, tamamlanmamışlık hissidir. Eğer romana dramatik bir gizem çözülmesi umuduyla başladıysanız, sonunun “hiçbir yere varmıyor” gibi gelmesi mümkündür.
Ancak bu cevapsızlık bilinçli bir tercihtir. Harpman’ın asıl ilgisi kadınların neden hapsedildiği değil, bağlamdan yoksun bir şekilde var olmanın ne anlama geldiğidir.
İlişkilerden Çok Varoluş
Birçok distopyanın aksine, bu roman yoğun kişilerarası çatışmalar ya da romantik bağlar üzerine kurulmaz. Kadınlar arasındaki ilişkiler sakin, hatta duygusal olarak bastırılmıştır. Birlikte yaşarlar, hayatta kalırlar, yaşlanırlar; fakat anlatıcıyı kökten dönüştüren derin bir duygusal yakınlık pek görülmez.
Eğer gelişen ilişkiler, güçlü bağlar ve karakter odaklı dönüşümler sizin için önemliyse, bu roman duygusal açıdan mesafeli gelebilir. Anlatıcı da çoğu zaman gözlemci bir konumdadır; bu da metne soğuk, klinik bir ton kazandırır.
Atmosfer: Sert ve Derinden Kasvetli
Romanın duygusal ağırlığı inkâr edilemez. Üslup sade, tekrar eden ve soğuktur. Zaman büyük olaylar olmadan geçer. Hayatta kalmak rutine dönüşür. Ölüm sessizdir. Umut ise son derece sınırlıdır.
Bazı okurlar için bu kasvet, eserin felsefi yönünü güçlendirir. Diğerleri içinse duygusal bir yorgunluk yaratır. Tekrar hissi