Şimdi anlıyorum ki ben aslında o zaman çok kızmamışım, dümdüz çok üzülmüşüm. Üzüntümü yaşamak o kadar zor gelmiş ki onun yerine kendimi kızdığıma inandırmışım.
Hiçbir şeyin bir anlamı olmak zorunda değildir ve her şeyin bir anlamı vardır. Bu neredeyse zıt iki önermenin aynı anda doğru olabileceği zemine ise "Dünya" denir. Bence öyledir.