Kalabalığın ortasında sessiz bir çığlıktır. İnsanlar gelip geçer, bavullar tekerlek sesiyle yankılanır zeminde, ama kimse sana bakmaz, kimse seni beklemez. Soğuk banklarda zaman donar, umutlar kalkış saatleri gibi sürekli ertelenir. Anonslar yankılanırken, seninkinin adı hiçbir zaman söylenmez. Gidişler çoktur, ama gelişler hep başkalarına. Terminal yalnızlığı; ne bir başlangıç, ne bir varış... Sadece bekleyenin beklenmediği yerdir.