Çünkü bir insana yıllar değdiğinde o kişi tümüyle aynı kalamazdı. Rüzgarlar size her çarptığında bir kısmınızı alır götürür, güneş sizi her gördüğünde gözüne kestirdiği bir parçanızı buharlaştırırdı. Gece, ona ait olanı size bırakmaz; gündüz, size elinizde kalanla yetinmenizi tembihlerdi.