"-Korkma yaz ! diyordu. Bir sünger darbesi,hepsini silersin." Nakkad,yabancı gözlerden uzak ,hür,azade bi- perva yazdı. Kimsenin mükafat takdiri için değil,sırf kendisi için,kendi zevki ,kendi temayülâtı ,kendi imanı için yazdı. Yazdıkça benliğini buldu. Fikren ,şahsiyeten, uslüben artık büsbütün serbestti. Bütün zincirlerinden kurtulmuş ve tamamen kendisi olmuştu. Bir esaret uykusundan uyanmış gibiydi. Bütün ahkam-ı mevzūayı ,kavâid- i nazmı, eşkal- i vezni arttı . Kayıtsız,kaidesiz ,akarsu gibi manzumelerini yazdı. Bu kaidesizlik hürriyetinin ilk merhalesiydi ve bir mütevassıt mevkıf ,bir devre-i intikal idi ki ,hakiki istiklale vuzûl için lazımdı.